Het begint met één hapje

Ommekeer

Little by little, one travels far.

10km liep ik ooit in 45:06, bij eigen training. Makkie afstandje voor een marathoner. Ik wilde natuurlijk nét daaronder. Het tijd aanscherpen op de 10km deed ik te snel na de marathon, en ik raakte vorige zomer langdurig geblesseerd. Was dat het begin van het eindpunt waar ik nu ben? Geen idee. 10kg klinkt een stuk verder dan 10km, en momenteel strompel ik meer dan dat ik loop. Ik moet er minstens 10kg aan gaan eten, en als ik op het tempo blijf afvallen van de laatste weken (een kilo per week), ben ik voor het einde van dit jaar waarschijnlijk dood. Net zo dood als mijn moeder, die vandaag precies 4 jaar geleden overleed.

Vandaag is voor mij de dag waarop ik me omkeer. Hier stopt mijn gevangenschap in een ziekte die mijn leven verpest en mij ver verwijdert van iedereen die ik liefheb. Bijvoorbeeld mijn 3 kinderen en mijn man. Of mijn vader en zus, die me deze strijd al eerder hebben zien leveren, maar toch lang niet zo weinig Elisa hadden als nu. Het is bijna middernacht, en ik heb mezelf beloofd om in ieder geval nog op de eerste dag van dit proces te schrijven hoe het is gegaan.

Vandaag heb ik meer gegeten dan gisteren, en dat is op zichzelf een enorme stap. Ik heb brood gegeten met (vegan) boter. Het was nog niet helemaal volgens de “wenlijst” die ik met de diëtist had afgesproken, zo heb ik niet het goede toetje gegeten en was ook mijn avondeten alsnog vooral groente – al zat daar wel peulvrucht doorheen én een groentesoort die ik ondertussen al op de “oranje” lijst had gezet (dat waren groenten die ik in de laatste weken ook niet meer at, blijkbaar kan Anorexia namelijk zelfs wortels en pompoen als verboden voer gaan bestempelen).

De eerste happen van die minstens 10kg zijn genomen. Ik ben van plan ze met smaak te gaan eten – maar het zijn onwennige passen als je ze op zulke dunne benen moet zetten.