En zoiets blijkt te werken ook. Zo’n beetje. Voor ’n eerste keer niet slecht, misschien. Anyway, een tijdje terug googelde ik ’s nachts ‘ns wanhopig naar “anorexia recovery plates” (je hoofd gaat nu eenmaal raar doen als je ondervoed en uitgehongerd bent), en vond hierop lijkende blije bemoedigingsbordjes op Pinterest. Misschien iets beter ge-hand-letterd. Ik dus naar Blokker, waar ze goedkoop ovenvast servies verkopen. Zoals ik al zei doet je hoofd het niet meer goed als je het lijf zo op de proef hebt gesteld als ik. Bij poging één stond er dus “warth” in plaats van “warmth” op het ontbijtbordje. En dat zag ik pas toen hij al uren uit de oven was. Vanmorgen dus maar wéér naar de Blokker, gelukkig kost zo’n ding maar 0,99.
Vanmiddag had ik even een verloren uurtje met een zoet spelend kind dat “NIET IN DE BUURT VAN MAMA’S SERVIES!!!” mocht komen, en dacht ik zorgvuldig uit wat waarop moest komen te staan. Dit luistert nauw, want moest iets te maken hebben met de zogenaamde “scarefoods”. Op mijn wenlijst staan er al best wat. Het is eten dat recent op Anorexia’s zwarte lijst gekomen, the good stuff, die heel erg lekker voor mij ongelooflijk moeilijk om te eten is. Het liefst moffel ik ze weg, sla ik ze over, hoe zalig ook.
Brood (brood! mijn lievelingsfood!) staat daar al een tijdje op. Ok, eigenlijk staat ongeveer alles dat geen laag-calorisch groenvoer is op de zwarte lijst. Zelfs veel soorten fruit, de laatste weken. Wat er het meest recent op is gekomen (ik noem het dat de oranje lijst, die voorafgaat aan rood – samen vormen ze de zwarte lijst), hebben we het eerst teruggezet. Last out, first in, dus. Omdat ik al maanden heel eiwitarm at, moesten van de diëtist er ook minstens een flinke schep peulvruchten, en een schaaltje yoghurt op. Dit alles ging nog maar heel matig deze week. Een beetje aanmoediging kan ik dus wel gebruiken, dan maar op een kinderlijke manier.
Misschien daardoor die kleine “win” bij het avondeten? Ik had nog echt wel plek voor wat eten, en toch “al” één boterham bij de soep/groente/salademetpeulvruchten gegeten. Bovendien moest mijn groentespread op, want morgen maak ik een nieuwe variant. Dus nam ik nog een boterham. Met die spread. Superlekker.
Maar ik heb het geweten, de uren erna. Vanuit Anorexia is de eerste impuls om dat direct te willen compenseren, en te berekenen wat dat extraatje betekent. 3kg erbij, en het hek van de dam natuurlijk. Een wirwar van on(be)grijpbare gedachten volgt, omdat de maaltijd met meer honger had kunnen eindigen dan dat ik op dat moment koos te doen. Rationeel? Is dit een druppel van ongeveer 80 kcal op de gloeiende plaat die er nog duizenden nodig heeft om te herstellen van de schade die Anorexia ondertussen heeft aangebracht.
Tijd om die nuchtere stem steeds harder te laten klinken. Als daar dan leuzen op bordjes en bekers ter aanmoediging voor nodig zijn, so be it. Het maakt mij ondertussen niet eens meer uit hoe we dit monster de das om doen.
bites of recovery 