Met vallen en opstaan eet ik volgens de aanloop-wenlijst (ja zo erg was het, ik kon zelfs geen echte wenlijst aan). Het is hoog tijd voor die “echte” wenlijst, die voorbereidt op de “aankomlijst“. Daarmee begint het echte bikwerk. Ik kom inderdaad niet aan nog. Er is zelfs nog weer wat af, tot grote vreugde van het meerkoppige monster dat ik juist probeer te bestrijden. Gelukkig geen kilo per week meer. Afgelopen maandag zat ik bij de huisarts, omdat ik zo slecht slaap en me miserabel voel. Bloeddruk prima, maar hartslag laag. Bloedbeeld op meerdere punten afwijkend, maar Hb was prachtig. En dat voor een anorectische veganist – leve de bergen spinazie. B12 was torenhoog, dit komt doordat ik veel te veel supplementeer. Oeps. D was dan weer veel te laag. Net als mijn gewicht, dat toch echt een dieptepunt bereikt moet hebben nu. Toch?
10kg onder het gewicht dat ik moet hebben om een bmi van 18,5 te hebben. 23 kg onder het zogenaamde “ideale” gewicht voor mijn lengte (dit ligt ruim boven mijn setpoint gewicht). Wanneer is het nou zodanig “ernstig” in mijn door de stoornis vertroebelde blik dat ik al die goodies op de eetlijsten moeiteloos naar binnen zal schuiven? Wanneer weegt de fysieke zwakte zwaarder dan de mentale beloning die de ziekte ervoor geeft? Waar is nou toch de bodem van de put, waartegen ik me kan afzetten? Desnoods door er eerst een potje te gaan zitten huilen om me dan af te stoffen, en moedig omhoog te gaan klimmen?
Op de één of andere manier werkt Anorexia niet op die manier: er ís geen rock bottom. Je bent nooit licht genoeg. Er kan altijd wat af, de ziekte heeft een oneindige bewijsdrang in die zin. Het is een glijdende schaal in een bodemloze put. Als je door blijft vallen en geen handen grijpt die ondertussen naar je uitgestoken worden, val je dus net zo lang tot er een grafsteen over je heen gelegd kan worden. Daarnaast ben je nooit ziek genoeg om te kunnen zeggen dat je deze ziekte überhaupt hebt, laat staan het “recht” hebt om ervan te gaan genezen. Dat laatste moet een keiharde keuze van je eigen ratio zijn. Echt helder denken zit er alleen niet meer bij als je eenmaal op deze manier uitgeput bent. Het punt waarop werken geen optie meer is, en eigenlijk elke stap er eentje teveel is. Het is dan natuurlijk alláng genoeg geweest, maar je bent weerlozer dan ooit.
Ik kan dus maar één ding doen: vertrouwen op al die uitgestoken handen, en me daaraan vastklampen. En pas loslaten als ik zelf weer normaal kan lopen, zonder die nare brandende benen die zichzelf verteren. Gelukkig zijn die handen er.
De huisarts heeft een spoedplek voor me weten te regelen bij specialistische GZ. Dit scheelt een wachtlijst van 8 maanden. Ik heb dinsdag de eerste helft van de intake gehad (dat alleen al was 2 uur), morgen volgt deel 2, en gaan we een behandelplan maken. Eén en ander moet een samenspraak tussen verschillende afdelingen zijn, waardoor het wat complex ligt. Ik zal bij deze zorgverleners ook een diëtist en uitgebreide begeleiding bij het omgaan met aankomen krijgen. Daarmee nam ik deze week afscheid van de diëtist en GZ-psycholoog die ik zelf in de arm had genomen – maar beiden zullen mijn dossier pas “afsluiten” als ik de eerste stappen zet bij het plan van de GZ.
Thuis zit er een dijk van een echtgenoot die veel zorg voor de kinderen op zich neemt, en het halve huishouden bestiert. Ok, het hele huishouden op de keuken na. Wie heel veel honger heeft, staat namelijk graag in een keuken, struint continu het web voor nieuwe receptjes af en is ook veel aan het boodschappen doen. Paradoxia nervosa.
Er komen elke dag appjes binnen van familie en vriendinnen, die met mij meejuichen als ik een overwinning heb gehaald (tweede boterham met zelfgemaakt beleg helemaal en met smaak opgegeten, bel de kranten!), of met me meeschelden op de ziekte die vervolgens de avond verpest met gedachten over die heerlijke boterham. Mijn collega’s appen, nemen taken van mijn over en snoeren me direct de mond als ik “sorry hiervoor” zeg. Ik krijg kaartjes, met de echte papieren post. Wie zo’n vangnet heeft, heeft geen rock bottom nodig om weer overeind te kunnen komen.
bites of recovery 
3 gedachten over “Rock bottom”