De muren geslecht

Mijn vorige bericht moet meteen vervolgd worden, want ik heb het er deze week niet bij laten zitten. Ik ben te kwetsbaar om nu niet in het juiste traject met de juiste mensen te zitten. Maar het gaat goedkomen. Sinds vanmiddag heb ik weer meerdere handen vast.

Maandag had ik een afspraak bij de huisarts, en hij heeft direct contact gezocht met de GZ-instelling. Dinsdag kreeg ik al een brief dat ik in ieder geval over 2 weken bij hun diëtist terecht kan (en dus niet pas over 2-3 maanden). Tegen vijven die middag werd ik ook door de huisarts teruggebeld, die nog meer informatie had, namelijk dat ik per begin december begeleid zal worden bij de kliniek door een erg ervaren specialist. Tot die tijd kan ik terecht bij de afdeling waar ik de intake had, maar ik wil niet verder met de stagiair en dat leek hem ook geen goed idee. Op zich is het mogelijk om mijn eigen “oude” therapeut aan te houden, maar qua vergoeding kan dat niet tegelijk: eenmaal bij de specialistische zorg in behandeling krijg ik die vergoed, en niet (ook of in plaats daarvan) een ander. Het is dus een prijzige optie, en het kan natuurlijk dat de communicatielijnen minder goed lopen als ik de zorg niet onder één dak heb. Hij vond het dus aan te raden om verder te gaan bij de GZ-instelling, maar om daar te laten weten hoe ik het eerste gesprek heb ervaren en te vragen of de senior psycholoog toch ruimte voor me had.

Zo gezegd, zo gedaan, probleem uitgelegd aan de receptioniste (want had alleen een algemeen nummer). De psycholoog was er niet, maar zou terugbellen. Dat heeft ze vandaag gedaan, en dit was een fijn en intensief gesprek. Ze nam allereerst de gang van zaken van afgelopen vrijdag serieus op, en zou dit ook terugkoppelen. Eén en ander heeft ook te maken met het gegeven dat dit een spoedplek is, en snap ik nu beter. Ook zij noemde dat ik vanaf begin december begeleid zou worden door iemand die bijzonder verstand van zaken en veel ervaring heeft, maar dit is natuurlijk nog redelijk ver weg en ondertussen gaat het Echt Niet Goed met mij. Ze ziet de noodzaak wel in van overbrugging tussen nu en december, en is bereid om ruimte te maken in haar krappe agenda. Ik kan direct contact hebben via een digitale omgeving waar ik per ongeluk nog niet aangemeld was, zodat ik niet steeds de receptionist aan de lijn heb. Maar belangrijker, ze vroeg bij een aantal dingen toch meteen door en heeft mij aan het werk gezet – ik moet gaan schrijven, elke dag ongeveer drie kwartier, en mag van wat ik opschrijf (ik heb een specifieke opdracht) niets editen of deleten. Het is dus ook niet voor een blog of voor een publiek, maar rauwe “waarheid”. Of niet eens waarheid, maar hoe ik één en ander ervaren. De beerput moet open, dus. Daarnaast moet ik echt NU gaan aankomen en NU over bijvoeding gaan denken bijvoeding gaan regelen, ik ben zoals het nu gaat te zwak om de therapie aan te kunnen.

Dit laatste werd ook genoemd door mijn diëtist, die ik gisteren voor het laatst zag. Een kliniek kan een ondergrens bmi hanteren voor behandeling, en ik zit al onder de grens van een soortgelijke instelling een andere regio. Maar ook los van die papieren gewichten drukte ze me op het hart dat ik écht moet voorkomen nog meer van mijn lijf kwijt te raken. Ze heeft bijvoeding zelfs al een paar kilo geleden genoemd, toen het er erg snel afging in september. Als het drinken voedingsbommen te moeilijk is, kan het ook ’s nachts via een neussonde. Dat leek destijds een ondenkbaar scenario, maar ik dacht toen ook dat ik de knop makkelijk kon omzetten, en dat ik na 20/10 heerlijk zou genieten van al dat lekkere eten dat ik weer “mocht”. Duidelijk werkt dat niet zo. Ik moet er misschien toch maar aan geloven, en heb morgen verder overleg.

Na een lange en toch wel zware week lijkt het dus mee te vallen met de muren tussen de verschillende hokjes in de zorg. Er zijn genoeg mensen die hun handen erdoorheen steken, om mijn verder vallen te helpen stoppen.