Januari vordert al flink en mijn lijf wil nog steeds niet zo meegroeien als gewenst – de 3000kcal, m’n uitgestelde ommetje en verdere bestaan tussen schildertafeltje en bed ten spijt. Afgelopen dinsdag bleek ik wéér gestagneerd te zijn, en had ik een moeilijk gesprek met de diëtist van deze kliniek. Of er soms iets was wat ze misten. “Ze” is dan zijzelf maar vooral de verpleegkundigen die mij natuurlijk dagelijks zien en spreken. Of ik bijvoorbeeld soms sondevoeding liet weglopen? Ik was die zondag gewogen en vond al dat ik na die tijd ongewone vragen kreeg. “Goh, heb je hem zelf uitgezet? Hoe lang is hij al uit?” (Nou, omdat hij oorverdovend piepte en ik net met mijn kinderen aan het bellen was toen hij klaar was). “Heb je hem zelf doorgespoeld, néé toch? Ik neem aan mijn collega?” (Nee, maar wel toen ik een middagje thuis was, want ik had jouw collega niet mee, de sondes verstoppen om de haverklap en moeten dan vervangen worden. Sondes inslikken gaat mij makkelijker af dan eten inslikken zoals blijkt, maar ’t is geen hobby). Deze vragen had ik nooit eerder gehad, en nu ik twee dagen na de weegstoel de diëtist sprak, snapte ik waarom.
Na anderhalve maand ruim zo’n 20 uur sondevoeding per dag weet ik natuurlijk best hoe de sonde werkt. Het is geen moeilijk apparaat. Het is vast heel makkelijk om hem ’s nachts vrolijk de fles te laten geven aan de wasbak of wc. Maar het is werkelijk op geen enkel moment in mij opgekomen om zoiets te doen – ik beschouw de sonde als een zeer effectieve manier om over het innemen van 2500kcal van de 3000 geen strijd te hebben, en bereid me ondertussen voor op het echte werk. Mr. Flow is mijn vriend, ik heb ‘m zelfs een koosnaam gegeven en één van mijn vriendinnen heeft ‘m versierd met een slinger toen ik voor ’t eerst begon aan te komen.
De tiendeliter room (goed voor bijna 500kcal in 3 kleine cupjes) vond ik wel moeilijk en dat heb ik hier ook meteen aangegeven – zoete slagroom is een fear food van de bovenste plank voor mij. Maar ik heb daarom gezegd dat ze erop toe moesten zien, want inderdaad, de draak fluisterde me subiet in dat ik met een wijde boog om dat vette lekkers heen moest lopen. Na een tijdje hoefde dat niet meer – ik vond het een goede manier om te oefenen met “eten”. Het is nooit misgegaan, maar het is wel vaak heel moeilijk voor me geweest. Omdat ik wat overmoedig werd in mijn ochtendwandelingen en iets te veel wilde genieten van die 40 minuutjes ochtendgloren om te merken dat ik wat verder liep dan mijn benen en energie aankonden, heb ik het sondeschema laten omgooien.
Haar vraag raakte mij dus nogal, en ik vind het wel interessant om te bedenken waarom. Uiteraard is het – vanuit haar professie gezien – een vraag die zij móet stellen (of ze ‘m ook aan mij en op deze manier had moeten stellen is een andere vraag). Het is gezien de dagelijkse bom van 3000 kcal niet wat je verwacht, en gezien de aard van mijn ziekte is dat vanzelfsprekend verdacht. Waar het voelde als wantrouwen in mij, is dat niet wat het is – ze wantrouwt de draak omdat ze die redelijk goed kent en vroeg dit om mij te helpen in de strijd, niet om mij te kwetsen. Ik denk dat het mij raakte omdat ik zo graag trots ben op de vele overwinningen die ik maak. Die dus geen resultaat laten zien in de vorm van een mooie curve. Tegelijk raakte het mij omdat zij op dat moment niet leek te zien hoe een nieuwe stagnering in gewicht een tegenslag voor mij was, dat ik ondanks al mijn manieren om mijn ziekte slimmer af te zijn, toch nog faalde om aan te komen. Dat dit mij nog meer frustreert dan haar – ik wil deze ziekte namelijk niet en elke kilo die ik erbij heb door de sonde maakt mij sterker om straks beter te worden met gewoon eten.
bites of recovery 
Een gedachte over “De verdachte”