De korte versie van deze post: ik heb net een ongelooflijk lekkere boterham met margarine en appelstroop op. Op 20/10, vandaag precies drie maanden geleden, nam ik mijn eerste hapje richting herstel. Een boterham met boter, in plaats van 'n droog crackertje of alleen koffie bij het ontbijt. 20/10 was geen toevallig gekozen datum, het … Lees verder Het begint met één hapje – take 2
Auteur: vivelisa
Jaren '80 kind, moeder van 3, onderzoeker, schrijver en docent. In 2019 sloop een eetstoornis zomaar (weer) mijn leven in. Dit blog is het verslag van mijn strijd tegen deze draak, hap voor hap.
Zwart gat
Vorige week zat ik opnieuw op een plateau met mijn gewicht, waarna ik weer een beetje was aangekomen (maar eigenlijk niet als verwacht). Domper, want ik wil van de sonde af en naar huis. En gewoon eten. Waarom eet ik nu dan niet "gewoon"? Omdat ik sneller aankom van direct opneembare, vloeibare medische voeding dan … Lees verder Zwart gat
De verdachte
Januari vordert al flink en mijn lijf wil nog steeds niet zo meegroeien als gewenst - de 3000kcal, m'n uitgestelde ommetje en verdere bestaan tussen schildertafeltje en bed ten spijt. Afgelopen dinsdag bleek ik wéér gestagneerd te zijn, en had ik een moeilijk gesprek met de diëtist van deze kliniek. Of er soms iets was … Lees verder De verdachte
Ana aan
Zoals ik eerder deze week schreef, heb ik sinds een dag of tien een hervonden vriend. Hij heet Slaap. Ik doe zelfs af en toe een middagdutje, zo blij ben ik om hem weer te zien. Goed slapen doet me natuurlijk enorm deugd, maar het heeft ook een enorm nadeel: ik word nog veel dieper … Lees verder Ana aan
Morgen ben ik (een beetje) beter
We zijn alweer een week verder in 2020. In die week is er vrij veel gebeurd, en lang niet alles leent zich voor de herhaling in mijn gedachten die nodig is om het op een begrijpelijke manier op te schrijven. Dit is dus een update over het verhaal dat zich 't makkelijkste laat vertellen: het … Lees verder Morgen ben ik (een beetje) beter
Teer olifantje
Elephant Daydreaming, Kevin Sloan Oudjaarsdag. Terwijl er hier in de buurt al flink geoefend wordt met knallen, bereid ik me voor op een jaarwisseling in gezelschap van mijn zoemende mr. Flow en het kleine groepje senioren dat niet met verlof is. Om het leed iets te verzachten mocht het thuisfront me vanmiddag bezoeken en ga … Lees verder Teer olifantje
Hybris & Nemesis
Hubris and Nemesis, Kevin Sloan 2015, Clark Gallery Mijn fysieke dieptepunt kan ik met een aantal getallen en veel woorden beschrijven (mijn laagste gewicht en bmi liggen voor de hand, evenals het gevoel dat de dood in mijn lichaam rondliep). Een geestelijk dieptepunt laat zich wat minder makkelijk in die waarden beschrijven. Ook woorden zijn … Lees verder Hybris & Nemesis
Feed me, not the monster
Mijn lijf heeft de boodschap van de voedingsbommen Nutrison (sonde), Calogen aangevuld met hulppakketjes fosfaat, kalium, magnesium, thiamine en B-complex begrepen. De herstelwerkzaamheden zijn begonnen. Eindelijk! Ik kom op het beoogde tempo aan, eerst zelfs wat meer dan moest. Dat is normaal, het menselijk lichaam wil nog weleens gaan hamsteren na grote hongersnood. Lekker grote … Lees verder Feed me, not the monster
Een kwart litertje room
... tegenwoordig ook 100% vegan te krijgen. Toen mijn vader 18 was, was hij allang voltijd aan het werk en ging hij 's avonds naar school. Een druk bestaan waarbij hij - toen een schandere man van ongeveer mijn lengte (1,84m) - continu honger als een paard had. In de pauze van zijn werk ging … Lees verder Een kwart litertje room
Overeind
... en dan OP! 12/12. Eén week sinds ik opgenomen ben. Ik omcirkelde deze datum meteen de eerste dag in het sondeschema van de diëtist, want dan zou ik voor het eerst 2000 kcal krijgen. Voor het eerst in lange tijd zou ik de "dagelijkse behoefte van de gemiddelde vrouw" binnenkrijgen. Die cirkel stond voor … Lees verder Overeind
bites of recovery 