Brandbrief aan mezelf

Het gaat nog niet van harte, het eten volgens de wenlijst, en fysiek voel ik me ronduit miserabel. De weegschaal van de diëtist gaf gisteren weer een pond minder aan. Dat verbaast me niks. Mijn bmi is ondertussen onder de 16, ik moet weer bloed laten prikken en we hebben het over sondevoeding gehad. Dat kan thuis, en is een serieuze optie op dit moment. Ook is het op dit punt het aan te raden om mijn lichaamsbeweging zoveel mogelijk in te perken. Geen probeem. Mijn lijf brandt zichzelf af, ik voel dat vooral in mijn benen als ik loop. Stiefel. Strompel, eigenlijk.

Vanmorgen kwam daar een dimensie afschuwelijkheid bij. De afgelopen weken werd ik nog wakker met het gevoel “oh, het gaat wel, ik voel me prima”. Om vervolgens natuurlijk keihard met mijn uitputting geconfronteerd te worden als ik uit bed kwam en een trap af wilde. Nu werd ik al beroerd wakker. Met brandende benen en een zwaar gevoel op de borst. Dit is dus een brandbrief aan mezelf.

Eet ALLES wat er op de lijst staat vanaf nu, alsjeblieft! Het is een WENlijst!!! Nog niet eens een echte EETlijst! Je ziekte gaat je vertellen om elke extra hap te compenseren met een huppeltje ergens anders. Ze vertelt je zelfs dat je slecht voelen góed is, vanaf het moment dat je ook maar een hap neemt die meer is dan gisteren. Haar slinkse trukendoos staat klaar, wijd open, en is goed gevuld. Ze beloont je met valse vreugde (“zie je, jij kunt zonder te eten ook wel! Je bent zo mooi dun nu, kijk die ranke benen eens!”). Zal ze doen tot je dood in je graf ligt.

Maar jij staat in de fik, en er is straks letterlijk niks meer van je over. Zo kom je nooit bij dat leven dat je wil, met die warmte, de energie om weer te werken, kracht om je kinderen op te tillen en lust om te leven.

Dus neem die hap van die boterham met dat piepbeetje boter. Kan je nagaan hoe lekker die straks is als d’r gewoon een lekkere laag op zit, en je daar fijn hagelslag op laat doen door je 7-jarige. Die kan strooien hoor! Drink die smoothie met banaan en mango en aardbei. Mango is het beste fruit dat er is, weet je nog? Geniet er verdorie van.

Zegt Anorexia dat je het niet mag? Denk dan maar terug aan hoe je vanmorgen wakker werd, met het gevoel alsof de dood in je lijf zat.

Alvast heel erg bedankt! Geloof me, je zult mij dankbaar zijn voor elke hap. Je man en je kinderen ook, trouwens.

En nu eten dus, kreng. Zet ‘m op.