Radiostilte

Vorige week beloofde ik een vervolg op de geplande opname als eerste onderdeel van mijn behandelplan bij Lentis/PsyQ. Het eerste gesprek hierover was precies 2 weken geleden. Ik zou vorige week opgenomen worden.

De korte update voor wie geen zin heeft om te lezen: ik zit nog steeds thuis te wachten ik opgenomen word.

Afgelopen vrijdag (29 november) had ik nog altijd niets gehoord van de psychiater die de opname moet regelen vanuit PsyQ. Voor de goede orde: hij is gevraagd om dit te doen, omdat dit niet tot de bevoegdheden van mijn behandelende diëtiste hoort. Hij is dus door haar “ingevlogen” – de psycholoog die dit normaliter zou doen (mijn hoofdbehandelaar? die ik nog niet ken?) is momenteel op vakantie. In ieder geval lijkt het 1. zowel urgent als niet-urgent te zijn om mij op te laten nemen en 2. heel moeilijk te zijn om hier op een tijdige en adequate manier over te communiceren met mij zelf. In de week dat men aandrong op de opname, werd steeds benadrukt wat de noodzaak daarvan was (lage BMI, staat van ondervoeding, niet stabiel zijn van gewicht, niet kunnen houden aan eetplannen op eigen houtje). Oh, maar het zou natuurlijk wel goed zijn als ik, tussen die afspraak en de opname (die dan snel zou zijn), mijn gewicht op peil zou kunnen houden. Best een opgave als je al maanden in je eentje vecht tegen een eetstoornis die steeds sterker wordt naarmate jij verzwakt. Die week had ik het verder druk met de zorg, ik werd voor bloedonderzoek + ECG op pad gestuurd, nogmaals op gesprek gevraagd – met partner – om me voor te bereiden, en die vrijdag werd ik gebeld door de psychiater die de opname zou regelen. De boodschap: dit zal “waarschijnlijk begin volgende week” zijn (dit was dus week 48, de laatste week van november).

Ik ging dus uit van die komende dinsdag of woensdag, en in overleg met mijn husband hebben we de zondag van dat weekend de kinderen voorbereid op mijn opname (hierover later meer). Wat echter volgde, was een Week van Radiostilte. Elke dag stond mijn mobiele telefoon op z’n hardst aan, maar kwam er geen concreet nieuws over het wanneer van de opname.

Op dinsdagochtend waren man en ik wel samen op gesprek bij de diëtist, om bijgepraat te worden over wat mij te wachten stond met de opname. Dit was een prettig en informatief gesprek en sterkte ons in de overtuiging dat dit de nodige stap was. Ik hoorde daar onder meer hoe sondevoeding werkte, dat ik een kamer alleen zou hebben, dat ik misschien maar beperkt zou mogen bewegen in het begin. Het klonk goed. Ik ben klaar voor die stap en ben ontzettend klaar met mijn ziekte. Maar goed, zij kon me helaas ook niet vertellen wanneer ik daar dan terecht zou kunnen. Wel dat ik het een dag van tevoren zou weten, me daar dan rond 10:00 zou melden voor de intake, en dat er op vrijdagen geen nieuwe patiënten werden aangenomen. Met andere woorden: als ik woensdag nog niet was gebeld om me te melden, zou het niet die week nog gaan. Maar op basis van wat de psychiater mij de week ervoor verteld had, ging ik daar niet vanuit, natuurlijk.

Ik verwachtte die dinsdag nog wel bericht van de psychiater, of minstens een update over de stand van zaken. Maar niks. Ook die woensdag ging in stilte voorbij, en als de diëtist dus gelijk had over de vrijdagen, betekende dat het niet meer zou gebeuren die week. Maar de psychiater had dit helemaal niet genoemd, dus ik hield alle opties hoopvol open. Op woensdag heb ik de psychiater een bericht gestuurd via het online cliëntsysteem – mij was verteld dat dit sneller werkte dan telefoon, en ik had ook geen persoonlijke nummers van behandelaars bij PsyQ. Geen reactie. Donderdag ging in stilte voorbij. Ik schreef nogmaals een bericht, misschien was mijn eerdere bericht niet aangekomen? Geen reactie. Ook vrijdag dreigde zonder enig bericht te passeren, maar omdat ik het vooruitzicht van nog een weekend thuis en mogelijk nog een stuk week thuis afwachten en strijd leveren voor elk hapje (groente) niet het prettigste vond, heb ik toen zelf maar gebeld. Met de receptie dus. Die wist mij te vertellen dat de psychiater donderdag cursus had gehad, maar ze zou hem vragen om me terug te bellen.

Dat heeft hij gedaan om half vijf ’s middags, met de boodschap dat de kamer er al was (oh, wat fijn…!), maar dat degene die mijn intake zou moeten doen er pas maandag na het weekend weer was, en dat hij me dan meteen zou terugbellen. Hij ging uit van “begin volgende week”, dus, maar liet dat toch ook weer heel vaag als ik om bevestiging vroeg. Het weekend genoot ik zoveel mogelijk van de kinderen, maar ik was zo afschuwelijk moe. Mijn benen brandden zo naar steeds. Alles is sowieso zoveel zwaarder voor me om te doen dan ik wil toegeven. En als ik dat zou uitspreken, zou ik geen vin meer mogen verroeren van mijn man – dat weet ik zeker. Mijn koffer staat klaar. Care-packages met kleine kadootjes voor de kinderen staan klaar. Sinterklaas staat helemaal klaar, het is onzeker of ik daar bij kan zijn. De vriezer staat helemaal vol met alles wat ze graag eten, zeker voor ’n paar weken, zodat mijn lieve man in ieder geval in dit opzicht geen extra werk heeft. En ik ben er klaar voor, en er klaar mee, ik wil genezen, en kan het niet op eigen kracht. De koek is op, ik kan dit gevecht niet meer.

Toen maandag dus kwam, verwachtte ik al vroeg een telefoontje. Het was toch allemaal zo urgent!? Terzijde: het IS ook erg urgent, in dit stadium met mijn bmi raak je heel snel heel veel meer gewicht kwijt, vrees ik. Maar niks! Toen ik om 15:00 nog niet gebeld was, heb ik zelf maar weer gebeld, ik ging verdorie niet nóg een dag afwachten. Om 16:15 werd ik dan eindelijk teruggebeld, met een voor mij onbegrijpelijke boodschap: de psychiater had nu dan wel degene die er op die locatie over zou gaan (de intake-arts zeg maar) bereikt, maar die zou pas deze week woensdag op de locatie zijn, en dan pas zien OF er deze week nog een plek is. Er is mogelijk niet eens plek op korte termijn, dus? Hij belt me deze woensdag terug met meer informatie. Maar… afgelopen vrijdag was dat bed op die kamer er toch al? Opeens doemt er dus een scenario op waarin ik ook deze week niet opgenomen zal worden, maar volgende week. Of… volgend jaar? Geen idee!

Ik heb hysterisch gereageerd, ik heb zó in spanning gezeten de hele dag en vorige week, zó gehoopt dat hier nu snel eind aan mag komen, dat de voeding dan maar door m’n neus gaat, en ik kan slapen zonder dat ik bang ben dat ik niet meer wakker word. Rusten tot deze nachtmerrie ietsjes voorbij mag zijn en ik zelf weer meer kracht heb om mijn vuist te ballen en de anorexia eens en altijd uit mijn leven te bannen. De psychiater kon niet meer dan mompelen dat ik gelijk had, maar wat heb ik daar nu aan? Ik denk dat ik hem opgehangen heb zonder afscheid, zo boos en verward was ik door deze boodschap.

Daarna ben ik een uur in pure paniek geweest (ondertussen was ik trouwens mijn oudste kind op de fiets op haar zwemtraining aan het krijgen én boodschappen aan het doen, ja dat is zonder ongelukken gelukt). Hoe kom ik deze dagen in godsnaam nog weer door, met weer die onzekerheid? Gaat dit nog wel gebeuren? En de kinderen, die elke dag een dunnere flinter van hun moeder zien, die toch “uit logeren zou gaan in een ziekenhuis”? Die elke dag vragen wanneer “mama dan weggaat” en “medicijnen door haar neus gaat krijgen?” En hoe kan ik nou tussendoor voor onbepaalde tijd de ziekte die mij steeds verder opeet, waarvoor ik nu al sinds eind augustus hulp zoek, zelf blijven bedwingen? Nu ik er toch wéér alleen voor sta, verstrikt in dit rare doolhof van doodlopende steegjes hulpverlening?

…