Opname – opnaarbeter

Dit jaar een erg bijzondere Sinterklaas – 5 december ben ik opgenomen in een somatische kliniek om de nodige kilo’s eraan te krijgen. Er is hier stilte, rust en geweldige verpleging. Ik heb vanaf het eerste moment een soort omschakeling gevoeld: dit is de plek waar mijn lichaam gehoord gaat worden, en de luide stem van de ziekte dit niet meer kan overrulen. Het is klaar. Anorexia komt niet mee terug naar mijn huis.

De intake was hier prettig, al was ik natuurlijk overspoeld met alles wat me te wachten stond. Om 14:00 kwam ik hier binnen, en heb ik met verpleging, arts en diëtist gesproken. Er is een schema gemaakt om de sondevoeding mee op te bouwen. In verband met het risico op refeeding syndrome wordt dit heel langzaam gedaan. De voeding is grondig gekeurd en wordt aangevuld met een batterij vitamines. Mijn bloed, bloeddruk en hart worden regelmatig gecontroleerd. Het was me na de eerste kennismaking al duidelijk dat ik in heel goede handen ben hier.

Ik heb een eigen kamer, die uitkijkt op een ander gebouw, maar daarboven wuiven de boomtoppen van een achtergelegen bosje. Ik hoor hier niet meer dan wind (en vandaag regen), en af en toe wat voetstappen op de gang. Dit is eigenlijk een afdeling waar senioren wonen die tijdelijk niet in hun gebruikelijke woning kunnen verblijven omdat ze extra somatische zorg nodig hebben, maar ze verzorgen hier ook mensen met “mijn” aandoening, omdat ze ervaring hebben met sondevoeding en bijbehorende verpleging/begeleiding. Ik haal de gemiddelde leeftijd dus enorm omlaag 🙂 Er is een huiskamer met keuken, er is een dagprogramma waar ik (nog) niks mee hoef. Het is dus geen ziekenhuis, het heeft ook niet die steriele, jachtige “feel” en prikkels. Ik kom hier totaal tot rust, en schat in dat dit een heel belangrijk aspect gaat zijn in de genezing. Laat die kilo’s maar komen. Maar laat ook alle gevoelens maar ‘ns komen, waar ik al jaren met ’n steeds wijder wordende boog omheen aan het rennen ben.