Overeind

• 

12/12.

Eén week sinds ik opgenomen ben. Ik omcirkelde deze datum meteen de eerste dag in het sondeschema van de diëtist, want dan zou ik voor het eerst 2000 kcal krijgen. Voor het eerst in lange tijd zou ik de “dagelijkse behoefte van de gemiddelde vrouw” binnenkrijgen. Die cirkel stond voor mijn verwachting – vanaf dan zou ik dus aan gaan komen. Ik wist nog niet dat ik zo licht was als dat ik was, en ook niet dat er eerst nog zoveel gewicht af zou gaan. Die eerste week is me nogal zwaar gevallen, en ik was al vrij beroerd bij aankomst natuurlijk. Het loslaten van de anorexia-modus waar ik paradoxaal genoeg op heb overleefd de laatste weken, was erg daarmee extra confronterend: mijn lichaam is er slecht aan toe.

Dat eerst nog verder achteruitgaan de eerste dagen hier maakte me bijna wanhopig – die schamele 48 kg moest toch echt de bodem van de put zijn, ik ben hier niet met ’n schepje gekomen om nog verder te graven aan mijn eigen graf. Om het tij te keren werd in overleg met mij besloten het schema een dag te vervroegen: gisteren zat ik dus al op 2l van mijn sonde-elixer, in plaats van vandaag. Daarnaast een vetdrankje, waarover later meer. Vanmorgen was het eerste weegmoment sinds maandag. En god-zij-dank! NIET AFGEVALLEN! Zelfs terug op 48! Alles ligt op dit moment overhoop met vochthuishouding, volume van de voeding in het lichaam – verviervoudigd is over de afgelopen week – mijn metabolisme moet wennen. De schommeling is op zichzelf een normaal onderdeel van het refeeding-proces, in mijn geval was hij wat groot. Maar dat is nu voorbij, ik ben soort van overeind gekrabbeld, en op weg naar mijn leven dat ik hier kom terugeisen van mijn ziekte. De eerste stap op weg naar huis!

Ik koos “baby step” als verbeelding van het punt waar ik nu ben. Maar het is een Huge Milestone die ik vandaag vier. Tot nu toe ben ik namelijk vooral verder van huis geraakt, vooral vanaf het moment dat ik zelf erkende dat ik een probleem had en hulp moest gaan zoeken.

Uiteraard heeft Anorexia zich meteen gemeld vandaag. Had ik dat niet gezegd? Al bij het eerste minieme vooruitgangetje begint haar gegil. Aankomen is per definitie een slechte zaak. Erger nog: me beter minder bijna-dood voelen dan gisteren is óók iets dat niet toegejuicht wordt door Anorexia. Het geeft dus zelfs al een strijd om van die nog slechtere toestand terug te gaan naar hoe slecht het was toen ik hier binnenkwam. Dat is hoe deze ziekte werkt. Om over dat vetdrankje maar niet te spreken. Wordt vervolgd.

Was het maar zo simpel als het ene oor in, het andere uit met dat gegil vanbinnen. Ik maak me geen illusies over wat ik allemaal nog voor de boeg heb, ik noemde dat niet voor niets een donkere wenteltrap met glibberige treden. Ik ga mijn hulptroepen met kaarten, zaklampen en sterke schouders nog keihard nodig hebben – maar ik weet ook één ding 100% zeker.

Ik win.