Feed me, not the monster

• 

Mijn lijf heeft de boodschap van de voedingsbommen Nutrison (sonde), Calogen aangevuld met hulppakketjes fosfaat, kalium, magnesium, thiamine en B-complex begrepen. De herstelwerkzaamheden zijn begonnen. Eindelijk! Ik kom op het beoogde tempo aan, eerst zelfs wat meer dan moest. Dat is normaal, het menselijk lichaam wil nog weleens gaan hamsteren na grote hongersnood. Lekker grote bommen blijven gooien, en dan grote stappen, snel thuis, zou je zeggen – maar dat is zowel medisch als mentaal geen goed idee. De weg omhoog moet gestaag via de glibberige donkere trap en mag niet met de lift. De hoeveelheid is dus teruggezet en het streven is om 1-1,5 kg per week aan te komen.

Sinds gisteren kan ik voor het eerst zeggen dat ik me beter begin te voelen: mijn stappen zijn minder wankel, minimale handelingen (denk bijvoorbeeld aan omkleden) kosten niet langer maximale energie, de mist in mijn hoofd lijkt wat op te trekken. Ik voel me weer iets meer “mezelf”. De eerste uren van de dag heb ik “vrij” van de sonde, en maak ik een wandeling bij het ochtendgloren. En ik slaap weer beter, in ieder geval meer dan 5 uur achter elkaar en veel dieper dan voorheen. Sinds afgelopen maandag ben ik medisch “uit de gevarenzone”, en mocht ik ook stoppen met de afschuwelijke bocht (kalium) en het tonicje (fosfaat) waar ik dat mee wegspoelde. Eergisteren bleek echter dat mijn lijf de kalium nog steeds niet goed op peil houdt, dus de bocht staat weer terug op het menu. Het kaliumtekort verklaart misschien dat gebrand in mijn benen, dit heeft spierzwakte tot gevolg. Laten we maar hopen dat het nu alleen nog een stuiptrekking is van de zelfverterende toestand waarin ik verkeerde toen ik hier aankwam.

Me beter voelen is een ambivalente ervaring – gevoelens van en over mijn lichaam zijn misschien wel de krachtigste wapens van de ziekte. Zelfs de eerste stapjes van herstel voeden het monster, dat allerlei sabotageplannen heeft om dit proces tegen te gaan of in ieder geval te remmen. Met dat beetje energie waarmee ik met mijn brandende benen wandel, zou ik ook een rondje kunnen rennen. Douchen kan vast ook wel squattend in plaats van staand. Die kilo’s die er nu aankomen terwijl mijn lichaam zichzelf repareert, geven me meteen een “dik” gevoel, terwijl ik minder weeg dan wat ik woog toen de diëtist op opname aanstuurde. Het monster wil precies in de gaten houden hoeveel er steeds bijkomt, om te berekenen hoeveel calorieën tot hoeveel toename per week zal zorgen. Om vervolgens in te schatten wat er moet gebeuren om dat tegen te houden. Ze is dol op allerlei getallen, Anorexia heeft zelfs een heel rekenkundig systeem dat leidend is voor wat er wel of niet gegeten mag worden en wanneer.

Het lijkt me goed om vanaf dit moment alleen mezelf, en niet ’t monster te voeden. Daarom heb ik een aantal maatregelen genomen.

Afgelopen donderdag heb ik hier aangegeven dat ik mijn gewicht niet precies wil weten, ik wil alleen weten of ik volgens plan aankom. Voor mensen die mij kennen en spreken – vraag ook liever niet naar mijn gewicht en hoeveel ik ben aangekomen. We hebben afgesproken dat het uitgangspunt ongeveer 1-1,5 kg per week toename is, dat is medisch veilig en mentaal behapbaar voor mij. Bij een bepaald gewicht gaan we de sonde afbouwen en moet MAG ik gaan eten. Ondertussen mag ik al gaan bedenken wat dat voor eten gaat zijn. Als ik blijf aankomen door vast voedsel en genoeg weeg mag ik naar huis. Dat is bij een BMI van 17, dan heb ik nog altijd ondergewicht, maar ben ik volgens het protocol van de kliniek fysiek sterk genoeg om (eindelijk) ook therapie te krijgen. Ik hoop dat dat nog ruim voor de verjaardagen van mijn oudste en jongste is.

Om minder bezig te zijn met het gevoel van toenemende omvang (hoe gering ook) helpt het om kleding te dragen die meebeweegt. Ik loop hier dus rond in een nieuwe ma-Flodder-outfit, yogakleding van Decathlon (aanrader). Twee stuks in twee maten gekocht, kan ik geruisloos een grotere maat in als de ziekte mij gaat wijsmaken dat ik al dik ben bij mijn “ontslag-BMI” (ik mag misschien iets eerder weg) – en de kleinste hier bij de kringloop op het terrein achterlaten. Thuis hangt mijn kast vol met nieuwe tweedehandsjes – mijn nieuwe, sterkere lijf mag straks genieten van een andere stijl. Kleding zonder herinnering dus.

Blijft er nog één ding over: het eten zelf. Gelukkig heb ik nog een tijdje sondevoeding met roomtoetjes in het vooruitzicht om te bedenken wat voor wapens ik daar kan inzetten.