Zoals ik eerder deze week schreef, heb ik sinds een dag of tien een hervonden vriend. Hij heet Slaap. Ik doe zelfs af en toe een middagdutje, zo blij ben ik om hem weer te zien.
Goed slapen doet me natuurlijk enorm deugd, maar het heeft ook een enorm nadeel: ik word nog veel dieper “in” de stoornis wakker. Dit is op zichzelf niets nieuws, hoor. Vanaf de zomer heeft ze me vaak al wakker gehouden, vanaf een uur of 4. Ik maakte dus vaak korte nachtjes – als nachtuiltje met een late bedtijd. Blijkbaar is mijn slaap groeivoer voor Anorexia. En mijn ontwaken haar “aan-knop”. Zodra ik wakker word, gaat zij me vertellen over alle mogelijke eethindernissen van de dag die komt, en hoe deze op slinkse wijze te omzeilen. Voor ik opgenomen werd, vocht ik tot mijn ontbijt tegen die gedachten, om vaak tot een soort van compromis te komen: ik kon dan bijvoorbeeld wel onderdelen van de eetlijst helemaal opeten, maar niet alles. We weten allemaal hoe dat afliep. Op het laatst woog ik zelfs de plakjes komkommer die ik at. Ja, echt. En dat is nog niet eens het belachelijkste.
De eerste weken hier in de kliniek sliep ik nog veel slechter. Steeds maar een paar uurtjes en nooit diep genoeg om een fatsoenlijke droom te hebben. Maar wie heeft ook dromen nodig, als je in een nachtmerrie beland bent? Die halfdode toestand had wel ’n voordeel: ik was die eerste tijd doof voor het geblaat van Anorexia. Ze liet zich pas weer horen toen de Calogen op het programma kwam. Rond de kerst sliep ik weer eens 5 uur. Soms zelfs achter elkaar, met droom en al. Slechte slapers weten dat dit een magische grens is: als je lang getobd hebt met slapeloosheid, ben je al een ander mens na een nachtje van 5 uur. En nu maak ik nachten van 8, soms zelfs 9 uur. Niet achter elkaar, want de sondevoeding loopt de hele nacht door en is vloeibaar. Om 3:00 moet ik er dus even uit, en weet ik me tegenwoordig weer in slaap te laten praten door een fijne meditatie van Headspace (tip: racing mind meditatie). In de ochtend word ik gewekt door de pomp, die dan klaar is – dan is het meestal rond 7:00. Ik heb had dan pauze tot 9:00. De andere pauze is was dan ergens midden op de avond, zodat ik zonder zsonde met mijn vrienden hier het journaal kon kijken. In totaal heb ik dus 20 uur per dag gezelschap van mr. Flow, dat zal nog zeker 2 weken niet anders zijn, en ik streef ernaar om de helft van die tijd slapend dik(ker) te worden.
Toen ik wat op de been was, heeft de arts hier mij toestemming (en aanmoediging) gegeven om 45 minuten per dag buiten te zijn. Even frisse neus, benen strekken. Vooral dat laatste ziet Anorexia me natuurlijk graag doen, maar ik zelf ook. Waar zij de iets dikkere dunne beentjes wil laten marcheren om die 3000kcal – die zomaar dagelijks door mijn neus geboord worden met een slagroomtoetje toe – in ieder geval ietsjes te compenseren, wil ik graag ooit (nee, niet dit jaar) weer een marathon kunnen voorbereiden. Mijn schema, gecombineerd met het seizoen maakt dat ik dat wandelen het beste ’s ochtends kon doen – tussen 8:00 en 9:00 is het in ieder geval licht aan het worden. Ik deed dus al snel elke dag een rondje ochtendgloren. Begin vorige week merkte ik dat vanuit mijn lange nachtrust zomaar wéér een valkuil inliep en toch weer verder doorliep dan ik eigenlijk nog terug kon lopen (hmm, iets met overmoed?). Ik was te druk bezig met genieten van het gevoel na zo veel slaap, de vogels, en het idee dat het weer goed ging komen. Ik voelde op dat moment niet eens dat ik al moe was, maar moest het later die dag wel bezuren.
Die ana-aan modus van de ochtend heeft daarom een slimmere aanpak nodig.
Afgelopen dinsdag heb ik de diëtist gevraagd of het sondeschema aangepast kon worden, zodat ik ’s ochtends geen pauze van 2 uur, maar van 1 uur heb. Precies genoeg om afgekoppeld te worden, op te staan, te douchen en met mijn kinderen te facetimen. Ook heb ik meer ruimte gemaakt om te slapen. Waar ik eerder noodgedwongen tot 23:00 op was – omdat ik ’s nachts een liter wegwerk in 8 uur tijd – kan mr. Flow ook langer over die liter doen zodat ik om 22:00 naar bed kan. Kost me wel één van de 4 uurtjes pauze. Het is een hele puzzel, want 2,5 liter sonde op een dag is al complex op zichzelf, maar ik kom niet genoeg aan op minder dan 3000kcal. Die halve liter extra moet ik dan op de ene dag “sparen” voor de volgende dag, anders moet ik om de dag ’s nachts gewekt worden voor een nieuwe tank. De diëtist doet wel graag dit soort puzzeltjes, en kwam meteen met een voorstel. Hierin heb ik van 7:00-8:00 een onderbreking, en van 14:00-16:00 een goede pauze, zodat ik na een uurtje Breien met Bejaarden (dat heet anders hier hoor, en het is ontzettend leuk) nog tijd heb om RUSTIG een wandelingeTJE te maken.
Dit kon meteen dinsdag al ingaan wat haar betreft, en woensdag had ik Anorexia daar meteen luidruchtig moeite mee. Na een uur of wat rustig schilderen of haken terwijl ik haar een rol ductape om de bek draai, zet ik dan een kop koffie, en ’s middags stiefel ik hier rond. Om bij winkels te komen die buiten mijn actieradius liggen, neem ik zelfs een echte busje-komt-zo. Die hebben ze hier niet voor niets, en het is bijzonder interessant gezelschap waarmee ik dat busje deel. Goede zet van mijn kant dus.
Nu nog zien of ik de Ana-uitknop kan vinden. Iemand?
bites of recovery 
Wat bij mij werkt (geen anorexia, wel andere psychische issues) is om een luisterboek aan te zetten. Je moet je dan op het verhaal concentreren, en dus is er geen ruimte voor gedachten over andere dingen. Mocht dat niet afdoende zijn, dan kun je het ook nog combineren met een knutselproject (kleuren, diamond painting, haken, breien, borduren…)
LikeGeliked door 1 persoon