Het begint met één hapje – take 2

• 

De korte versie van deze post: ik heb net een ongelooflijk lekkere boterham met margarine en appelstroop op.

Op 20/10, vandaag precies drie maanden geleden, nam ik mijn eerste hapje richting herstel. Een boterham met boter, in plaats van ’n droog crackertje of alleen koffie bij het ontbijt. 20/10 was geen toevallig gekozen datum, het is de sterfdatum van mijn moeder en ik was op dat moment bij mijn vader thuis. Ik had me nooit kunnen indenken waar dat op uit ging lopen – hoe harder ik opstond tegen de ziekte, hoe meer zij mij overmeesterde – tot mijn lijf het bijna begaf. Ik werd opgenomen, en ondertussen heb ik er ruim 6 weken sondevoeding en bijvoeding opzitten. Sinds vorige week ben ik vrij van aanvullende preparaten (vitamine B, thiamine, fosfaat, magnesium en kalium, vooral die laatste heb ik nog lang moeten bijslikken). Het aankomen gaat te traag – ondanks de grote hoeveelheid calorieën die ik binnenkrijg. Gisteren bleek ik weer niet aangekomen te zijn, en heb ik de diëtist (die van deze kliniek) gemaild of ik niet nog een Nutridrink kon gaan bijnemen – het is wel mijn bedoeling dat ik een paar kilo zwaarder naar huis ga dan dat ik woog toen men mij op wilde laten nemen.

Het antwoord daarop was “nee”. Het zit zo: ik ga mijn verblijf hier niet over naar de eetstoorniskliniek, maar naar huis om verder aan te komen en te werken aan de geestelijke aspecten mijn herstel (ambulant traject). Ik ben nu onder de hoede van de dietist van deze kliniek (somatische zorg, zit bij een ouderenafdeling in), en straks bij de diëtist van de eetstoorniskliniek – zij was het die aanstuurde op opname en sondevoeding afgelopen november, maar zij begeleidt mij niet hier (ze is er wel bij betrokken, en bezoekt mij ook regelmatig, wat ontzettend prettig is). Een voorwaarde voor Plan Ambulant is dat ik geen dieetpreparaten hoef te gebruiken thuis. We moeten dus zorgen dat ik én over ben op alleen gewoon eten, én dat ik er nog wat meer lijf bij knutsel voor die tijd. Nog meer medische voeding op ’t menu is dus geen optie. De oplossing die de diëtist voorlegde bleek echter even simpel als lekker: waarom begin je niet morgen alvast met 2 boterhammen met boter en beleg, in plaats van donderdag? Dan komen de extra calorieën van gewoon eten naast het volle menu aan sonde en Calogen dat ik heb.

Ik mailde terug dat me dat een goed plan leek, maar bedacht een minuut later waarom pas morgen? Die 20/10 van drie maanden terug was heel mooi symbolisch gekozen, maar het is ook een lang uitgestelde datum geweest omdat ik er destijds niet aan durfde te beginnen – die eetlijst. Ik was een tijdje in gesprek met de huisarts, die al in augustus constateerde dat ik te licht was, met een diëtist en psycholoog die ik zelf had ingeschakeld. Ik was zelfs al een dag opgenomen geweest in het UMCG omdat de huisarts zich zorgen maakte over mijn hart. Ik heb daar dus met ’n laptop in het bed gezeten, en bleef maar roepen dat het echt allemaal niet nodig was. En dit bij dit alles was ik nog best een aantal kilo’s meer dan dat ik nu pas weer ben… Ik begon met goede moed, maar had toen niet door dat dat “uitstellen” precies deel is van de ziekte, iets dat het trouwens vast gemeen heeft met (andere) verslavingspatronen of meer algemeen “bad coping mechanisms”. Het lukte me de eerste dag al niet, want ik at wel die boterham, maar echt geen rijst bij de avondmaaltijd. Hoe vaak heb ik in de weken die volgden niet gedacht: “morgen, morgen ga ik het echt allemaal opeten, en lukt het me?”. Nee, morgen lukte het niet beter, elke morgen die kwam was ik weer lichter, en was de ziekte nog een tandje sterker.

Maar vandaag niet. Vandaag at ik ’n boterham. Niet met de minst mogelijke boter erop uitgeperst, niet met een pielebeetje appelstroop, gewoon die hele pakjes erop. Niet eindeloos naar staren of manieren bedenken hoe ik kan doen alsof ik ‘m helemaal op heb. Geen ministukjes of rituelen of lange tanden of angst dat ik van één boterham ’n ton meer ga wegen. Veel te lekker. Veel te nodig om thuis, in mijn echte leven verder te herstellen. Ik had ‘m in 5 minuten op en heb me nog ingehouden, en tijd genomen om het moment te vereeuwigen.

•